Fossiel

À la recherche du temps perdu

1
In dwalend handschrift is de helling vastgelegd,
de dichter herboren. Zijn muze van transparant ijs
keert uit het niemandsland terug. Verloren tijd.

Een koude bergnevel kust de fossielen. De adem
drijft langzaam weg op de wind. Een vrouwenmond
opent de wolken en braakt er haar levenslust uit.

Smeltwater druipt van de borsten, spat op het
sphagnum. Metronomisch herkauwde gedachten
herstellen haar hartslag in warm levend vlees.

2
Vitrage van stuifsneeuw geplooid in de zeewind.
Meeuwen krijsen het eigen gewicht langs de kust,
schijten met babyvis witte graffiti op rotsen.

Vroeger fietsten hier gekken hun geurstoffen los,
met kuiten van kalfsleer. Kermden met droge ketting
terug, de ijskoude berg op en wurgden hun adem.

De wind kneedt nu wit om de lijkant van stenen.
Rotsen ademen water. Bij elke herstelde gedachte
laten conclusies vertekende uitkomsten zien.

3
Een begerige bries streelt het haar, glijdt ruisend
onder de rokken. Signalen uit zee zetten bange,
beeldschone vrouw in het aanrandend licht.

Tijdens vloed dringt een tong langs de grauwe,
granieten lippen naar binnen. Een strijd waarbij
het bijtend zout zich met het zoet vermengd.

Na heftige cocktail van sappen wordt wartaal
gepraat. Zonlicht kerft wonden in magere rug,
steeds verder uit zicht op de eb naar het westen.

4
Een zware storm ketst golven tegen de rotsen,
werpt een lawine van afgerond steen in het oor,
trekt warrig denkwier los van de hechtplek.

Hier werd de onderste sport van de ladder hersteld
voor het klimmend toerisme. Een visser legt uit
hoe te boeten. Hij treurt metalen nachten waar

ooit het vuur een gloed op zijn geliefde wierp.
Golven vechten zich door golven van eenzelfde
water, schuimbekkend en stug in wilde zee terug.

5
Een meeuw balanceert zijn gewicht op een schoor,
kop in de wind. Er is geen verte. Alleen een hier,
dat zich hier onder wiegende waterborsten onthult.

Hier grijpt een vloeibare tijd haar handen, benen,
hoofd. Hier tast het licht in duister. Hier spoelt van
emotie beroofd een macabere fuga van water omlaag.

Vanuit een door gletsjers gevormde schede
sleept de zee het raadsel over de drempel in zee.
Het antwoord besloten in alom aanwezige mist.

6
Ontbijt met knäckebröd, geitenkaas, koffie.
Ze steekt een sigaret op. Zonlicht barst over
de bergrand in het water. Roomwitte sluiers zijn

met schrale blokkwast in het hemelblauw gestreken
en in de koele wind huivert het blad. Een kerkklok
in het dal luidt berusting, heroverd op atmosferisch

geraas. De fietsers zoeken een doorgaande route.
Ze kunnen blijven, de zee in, of langs dezelfde
weg terug uit mijn herinnering, uit de verloren tijd.

© Adrie Krijgsman, augustus 2009