‘s Avonds even voor een jubileum naar Amsterdam. Rond zevenen vanaf Centraal naar Studio Desmet, in de Plantage Middenlaan. Noodweer. Storm en regen. Veel omgewaaide fietsen. Voortrazende vuilniszakken. Ik moest mijn paraplu recht voor me uitduwen. Er met vol gewicht tegenaan. En zoveel mensen op straat die de elementen trotseerden. Die op weg waren naar winkels, naar huis, of waarheen ook. De volle kroegen kon ik bij dit noodweer begrijpen. Maar de diehards die stonden te kletsen op een straathoek? Met capuchon een sigaretje rookten op een terras?
In Desmet waren een kleine honderd mensen bijeengekomen om het jubileum te vieren. Velen (her)kende ik niet, of pas na een tijdje. Die had ik tien, twintig jaar niet gezien. Ouder geworden. Dik geworden. Ziet er nog goed uit. Met de liefde? Recht voor z’n raap. Geen scrupules. Niets veranderd … dan de leeftijd en de woonplaats.
Een paar onvermijdelijke toespraken, vol dank en positieve intenties. Een operazangeres, een fluitiste, een fantastische twintigkoppige bigband. Slideshows over heden en historie. Foto’s van overledenen. Leuke gesprekken. Lekkere drankjes.
Buiten, even roken, werd ik door wildvreemden aangesproken. Matthijs nog ziek? Blowing in the wind?
Terug naar het station. Nog steeds drukke straten. Rond tweeën liep ik in Assen naar huis. Een wandeling van twintig minuten door het centrum van de stad. Twee taxi’s. Eén bewegend mens. Verder leeg, stil en donker.
Als in een crypte, wilde het Drentse boertje denken. Maar hij kende het woord niet. Wilde het niet.
