Onder destructie

onaangeroerd vandaag
de vleugel van de deurklink
zilverwit

knarst omlaag

klinkt sterrenstof tussen tanden in Dante’s Inferno
krassen de nagels op een celmuur in Abu Ghraib

toonbeelden van zingenot zingend komt Artemis 1 binnen
een koude luchtstroom – winterdag

wat moet ik met warmte beginnen
na het onderhands besluit niet langer fysiek te beminnen?
dag in dag uit het lijdend vlees te zijn 2

buiten worden de zinnen
door fijne ijsregen verdreven – mistroostig
miezerig valt nog het dovend middaglicht
op dichtgespijkerde deur

voorgoed gesloten

het huis van de goden
– nog fully in business
dat ooit de voorouders kenden
de trouwe bezoekers
in donkere pakken van importkatoen
omhelst de ledigheid

een zilveren graffiti tag op de deur
vlak boven haar schouder
zichtbaar als oorsieraad haast
verwijdert zij achter coulissen
en schudt in het aanklevend licht ijs en sneeuw van zich af 3

ze neemt – pas op de opstap –
een trede grauw beton

oud
ingesleten
met nog een handafdruk van een onbekend kind

komt binnen in scheerwollen jas
met blokken rood en oker
banen wit en turquoise

blakend als oase van buitensporig leven
in een verlaten winterend land

om haar een hand te geven …
zonder te beven

ik zucht
scharrel in woordenschat rond onder lieflijke lemma’s

ver voor zij horen kon had ik al droomgesproken
al minzaam haar prefiguratie gekust
in een wereld van wanen
waarin de connaisseurs niet spreken
en zij die spreken niet weten 4

ondertussen
onbevangen
onbekwaam mijn lust te blussen

voordat in haar gitten ogen lichtjes bewogen

blonde danseressen
turbulent en onthullend

groet zij

ik groet

terug

een kort ritueel
een triviaal behoedzaam tasten om kwetsuren te voorkomen

zoals de mannen onder helmen
zwetend in the great outdoors
nog altijd met prullaria de inboorling bedwelmen

niet meer in kaki tropenpak uit tijden van dubbele jaren
– Stanley ontmoet Livingstone –
maar als gewiekste handelaars die delfstoffen vergaren

zocht ik de rijkdom
tijdens een home run
langs de hoeken van de aarde 5
en de engelen die daar stonden

in duurzame woorden
herinnering kwijt –
welke bacteriën breken de tijd?
welke enzymen verteren begeerte?

helskoude wind nu

op schoongewaaid ijsvlak trekt zij een ijzeren harnas aan

traag en tergend
getoverd – waar vandaan?

een sneeuwduin aan de lage oever

het wrak van een roeiboot

en in de verkoever het opgetast hout voor een reservevuur
ooit uit de tropen meegenomen

stroever dan voorheen vliegen meeuwen
in het grauwe
tot stilstand gekomen licht
waarin wij willen weten wie onze toekomst veilig stelt
en eisen recht op welvaart

roepen naar de overkant “steek alles in de fik”
“steek het in de fik!”

terug uit de narcose
nog in bedwelmde staat
met op een monitor mijn hartpuls in volkomen regelmaat

vervreemd van de leegte

weet ik wat mij te doen staat
als het licht op groen gaat
na de sedatie
o yeah…!

dan amputeer ik de kritische waarde van water

aggregatie

bij potentiële buren
met onderkoelde metalen smoelen in hun sneeuwhut weggedoken

damp en rook uit vuren dan
warmte zonder geheugen
zonder geweten
of wet

ik zorg voor de grote ontdooiing
van gletsjers in de bergen
sneeuw en ijs op de hoge plateaus van het noordelijk halfrond
het Zuid-Patagonische ijsveld
de Noordpool en Antarctica

vier de historische slachtfeesten mee
met thuisloze dieren
in Rwanda Tsjetsjenië Timor
in Stalingrad en aan de Somme

en leg snelwegen aan
naar grondgebieden van inheemse stammen

om ook bij hen
het goddeloos verdriet 6
wat in te dammen

zij vingerschrijft ‘ik houd van je’
op de beslagen ruit – ondoorgrondelijk
mijn bewezen doorzichtige zijn

transparant

glas
ouder wordend glas

alles heeft leeftijd
geconstrueerde leeftijd

wordend uit wat was
in soepeler tijden

minder obstakels
minder weerstand op de huid nog

er ligt een kussen klaar waarop een hoofd kan rusten
for deg
opdat wij
wij

wanneer in labyrint de draad weer is gevonden

en bij de uitgang
– eeuwenoud verhaal –
een ander licht
een andere taal

then I met Mondrian
on fifth and forty-second
took me to Broadway

perste liefde in een vierkant
destructie 7 in de dunne banen
verticaal
horizontaal

zur Verführung der Figurativen
sprak hij blokken in hoekige taal

afgewogen

boloni op casinobrood
en plakjes tostikaas om ongekunsteld te smullen

eten is meten
is weten – is

de strakke maatvoering der dingen
tot schoonheid herscheppen

wetenschap

terug van overzee
met zuivere lucht omhangen
tot waardering der voorheen biddende beenderen

met een verhelderde visie
op de werkelijkheid

and living boogiewoogie

———————

1 Griekse. myth.: Godin van de jacht
2 Luis Cernuda (1902-1963) in ‘Lázaro’: Siendo carne doliente dia a dia.
3 Verwijzend naar Shakespeare “Wees zo kuis als ijs, zo zuiver als sneeuw, gij ontgaat toch de laster niet”
4 vgl. Simon Vinkenoog, Liefde, zeventig dagen op ooghoogte. 1965 (p 174)
5 Bijbel, Openbaring 7-1
6 Claude Lévi-Strauss, Tristes tropiques, 1955
7 Mondriaan in brief aan James Johnson Sweeny, 1943: ‘Ik denk dat het destructieve element te veel wordt verwaarloosd in de kunst.’

© Adrie Krijgsman, december 2008

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *