Kunstvlaai 2010

PlanetArt



Susanne Bruynzeel, 2010, z.t.

Vanmiddag was ik op de Kunstvlaai/Artpie 2010, waarvan ik de opening gisteren moest missen. Als vanouds was het in de gebouwen op het Cultuurpark Westergasfabriek in Amsterdam weer een prettig rommelige aangelegenheid. Ik had de indruk dat er (vanwege de financiële crisis?) minder afgeschotte ruimtes waren dan voorgaande keren waardoor er meer kunst los in de ruimtes werd vertoond. Hierdoor werd het misschien iets te rommelig, werd er teveel werk door ander werk verstoord; een euvel wat ik ook binnen afgesloten ruimtes wel tegenkwam. Natuurlijk is zoiets eigen aan de Kunstvlaai, maar ben ik teveel tentoonstellingsmaker geworden om dat nog kritiekloos te waarderen.

Zonder anderen tekort te willen doen waren er enkel dingen die er voor mij uitsprongen: De video ‘Color Correction’ van Lernert Engelberts en Sander Plug bij de stand van het Nederlands Instituut voor Mediakunst. De kunstenaars kleurcorrigeerden 1 kg discodip (suikerdecoratie – spikkels om softijs te versieren) en de registratie daarvan is een ijzersterk statement over technologie, concentratie en esthetiek volgens het NIMK. De techniek haal je er als bezoeker niet meteen uit maar de concentratie en de esthetiek zijn inderdaad ijzersterk.

Dan de stand van PlanetArt, onoverkomelijk aanwezig centraal in de gashouder. PlanetArt was ook in voorgaande edities van de Vlaai altijd ‘spectaculair mediair’ en daar zijn ze goed in, laat dat duidelijk zijn. Ook dit keer is de installatie ‘Technological Singularity’ oogverblindend. Het project gaat over de exponentiële groei van de technologie die leidt tot steeds slimmer wordende computers die binnen 50 jaar de mens tot huisdier zullen verklaren en uiteindelijk het heelal gaan besturen. Een interessante insteek met ongetwijfeld een kern van waarheid, waarbij ik me soms afvraag in hoeverre de (westerse) mens nu al op weg is naar de status van huisdier. Wel blijft de vraag wat hangen of dit nu een waarschuwing is of een wensbeeld, een aanklacht tegen porno of gewoon lekker geilen op de overigens keihard werkende Sexy Cyborgs? Het is mij een wat al te gladde show, een te gelikt spektakel, maar mede daardoor een enorme publiekstrekker.

Van een heel andere orde is het werk van Susanne Bruynzeel in de DeFKa-stand, waar vrijwel niets te zien is. Heel minimaal is er in de hoek van de stand een onopvallende, verkleinde papieren versie van de stand zelf weergegeven. Hier vereist het werk aandacht en een secure waarneming en het viel me op dat sommige bezoekers het werk gewoon over het hoofd zagen. Lijnrecht tegenover de spektakelkunst dus, geen kunst voor de mens als huisdier maar voor een mens op zoektocht naar wat er überhaupt gezien kan worden, voor de mens met de esthetische attitude die bij DeFKa geen voorgekauwd blikvoer krijgt voorgeschoteld maar zelf zijn visuele back to basic maaltijd moet bereiden.
Het zijn deze tegenstellingen en de variatie die de Kunstvlaai interessant maken, soms prachtig en soms tenenkrommend, maar ik loop er in elk geval met plezier rond.