Koos van Zomeren


Vanmiddag was bij Van der Velde Boeken Assen de schrijver Koos van Zomeren te gast, n.a.v. zijn nieuwe boek Hooiberg. Het was mij persoonlijk net iets te onderhoudend gezellig, maar ik probeer bij (in) een hooiberg, vanzelfsprekend, naar de scherpe speld te zoeken. Dat scherpe (aanvallende, polemische) paste prima bij bijvoorbeeld Gerrit Komrij, volgens Van zomeren, als antwoord op een vraag over de beperkingen van het schrijverschap, maar was minder zijn ding.
https://www.libris.nl/vandervelde/agenda/agenda-assen/interview-koos-van-zomeren

Tijdgeesten over de tijdlijn

Vanaf 20 maart 2019 verkrijgbaar.

Na enkele dichtbundels over ongerepte gebieden heb ik nu een ‘relaas’ aan mijn oeuvre toegevoegd. Ik was al langer geïnteresseerd in experimentele teksten en vanuit die interesse is Tijdgeesten over de tijdlijn ontstaan, een kritisch, licht filosofisch gekruid relaas in tijden van sociale media.

Tijdgeesten over de tijdlijn is een taalexperimentele, poëtische wandeling door de stad Assen, door de tijdgeest (ook die van mijzelf) en over de tijdlijn van sociale media. Het relaas bindt heden en verleden, waarheid en leugen aaneen in een vlot leesbaar boek.
Enige belezenheid is geen noodzaak, maar maakt het boek voor de lezer wel interessanter, denk ik.

De Asser poëet en taalwever Egbert Hovenkamp II schreef de tekst voor de achterflap:
“De woorden slurpen je op en plaatsen je in een werkelijkheid waar je om je heen kijkt en het ene been het andere niet is. Toch ga je verder, je zult wel moeten, want de woorden nemen je mee, laten je even tollen rond je snap-as en verder weer. Is het poëzie?, nee en ja. Is het proza?, dat nou ook weer niet. Ogen lezen verder, hap, slik, neem je ze in. Je wankelt en valt niet, daarvoor is de taal te sprekend. Woorden bloeien niet open in elkaar, welnee, soms met een klein sprongetje ga je verder óf je wandelt goedgemutst door een landschap (het landschap dat in zijn vorige bundels zo van zich spreken laat) óf je houdt even halt, kijk nog eens goed, glimlacht of fronst. De bundel is een wandeling, welnee, de bundel is uitkijkpost, welnee, de bundel is een samenbal van ongure en lieflijke taalsujetten.”

Klik voor inkijkexemplaar 20 pagina’s, verschijnt in pop-up.

Tijdgeesten over de tijdlijn
Paperback 268 pagina’s
ISBN: 9789402189186
NUR 210
Gepubliceerd via Brave New Books
Het boek is te bestellen bij bol.com en verder te bij jouw lokale boekhandel, wat natuurlijk altijd de voorkeur heeft.
Prijs: €23,50

Schilderij Horizon

Adrie Krijgsman, 2019, acryl op doek, 60 x 80 cm.

Na vele jaren niet te hebben geschilderd heb ik op verzoek weer een schilderij gemaakt. Het is geïnspireerd op een gedicht en zal in de zomer van 2019 samen met het gedicht worden geëxposeerd.

Samenwerking Poezie & Kunst


Het gedicht FLOW werd geschreven voor een project van Poëzie & Kunst, bij een schilderij van Gea Zwart, getiteld Resonance 6, Compact uit 2018.

FLOW
in overnaadse drakar
naar nieuwe details overzee

voortgeblazen door stochastisch windveld
van polyculturele colorieten
patches of purple
old pink
en hier en daar
nog stukjes schwarze Fahne
op bleu de mer Atlantique

de resonantie als compact cadeau
bij poëtische flow

Liefde in tijden van cholera

Op mijn Facebook-account ben ik door Sytse van Goor genomineerd om tien dagen een boek (met foto) te plaatsen dat mij het meest beroerd heeft.

Why me? aangezien ik meestal wars ben van dit soort activiteiten. Maar goed, het hoeft niet tien dagen op rij begreep ik, ik kan er de rest van mijn leven voor uittrekken.

… dat mij ‘beroerd heeft’. Het woord beroerd is al beroerd, veel te emo! Dus vermoedelijk komen er ook wel boeken waar ik wat van geleerd heb, die interessant waren, etc. We zullen zien.

Laat ik vanwege het beroerde ‘emo-gehalte’ dan maar beginnen met één van de boeken die mij daadwerkelijk beroerd hebben. Elk boek heeft in een mensenleven zijn eigen tijd en plaats – de context is, zoals altijd, daarbij van wezenlijk belang en die context was bij mij in de tijd dat ik het boek las prominent ter zake doende aanwezig. Dank C ❤️.

Liefde in tijden van Cholera, van Gabriel García Márquez, is zo’n boek. Hoewel liefde natuurlijk een, laat ik het eufemistisch zeggen, ingewikkeld begrip is, waarbij allerlei fysiologische zaken (feromonen, hormonen) een rol spelen, en de lengte ervan kan variëren van zeer kortstondig tot eeuwigdurend, kunnen we er geen van allen omheen.

Liefde in tijden van Cholera gaat over de ‘onmogelijke ware liefde’, zo’n eeuwigdurende liefde en de eveneens eeuwigdurende poging om die te bereiken. Geef nooit op!
In het boek van Marquez komt het uiteindelijk goed. De werkelijkheid is vaak minder romantisch dan de roman en niet elke ware liefde blijkt uiteindelijk ook de ware te zijn.

Of ik de ware zelf heb gevonden? Meerdere malen. Gelukkig wel. En ze zijn me allen nog steeds zeer dierbaar.

We kunnen Liefde in tijden van cholera zien als een voortdurend blijven streven naar de ‘ware’ liefde tussen man en vrouw. We kunnen het ook breder interpreteren naar een uitgebreider liefdesbegrip; voor het leven, voor de natuur en vul zelf maar in. De essentie is het voortdurend blijven streven naar dat wat van essentieel belang is.

Rebel voor het leven

Grond verzet en bemest. Moedig de doornige
struiken gesnoeid. Hard zaad uit de peulen gewerkt.
Gedachten aan Manhattan uit mijn hoofd gezet.
Nu ziet de tuin er weer keurig uit en ben ik het
met al die overdreven geuren zat voor deze dag,
de rest komt morgen wel.

Hé, tovenaar met grauwe staar, we zijn wel klaar vandaag.
Kom mee met deze superdel. Naar killerkat.
En ook de hond moet nog op pad.
O ja, met miep zou je haar werkstuk
nog bespreken en haar met goede tips bestoken.
Eten koken? Nee, geen vlees!
En als reserveslet wil ik vandaag
eens vroeg met jou naar bed,
als vetbol voor de pimpelmees – erotisch vreten!

Tandje minder? vroeg de tandarts, barsig.
Klare taal, maar niet waar ik op wachtte.
Misschien dat instortingsgevaar ons nog een keer
terugleidt naar het plaats delict, maar liever niet.
Er is nog meer te doen dan keer op keer de boel
te schragen vanwege die altijd slappe overlegcultuur,
zonder dat er op den duur een antwoord
in het vooruitzicht komt op achterliggende vragen.

In den beginnen was het woord, het tweede woord
bekoorde ook en daarmee was de pet gelicht
voor het ontstaan van een gedicht:
een ode aan klimaatrebellen.

Haar moeder had de dorpstandarts getrouwd,
haar vader bleef zijn tuinvrouw trouw,
dat was naast aangenaam ook praktisch
en ging zelfs zonder schuldgevoel, zonder berouw.
Ze gingen vaak op pad. Na al die jaren, zomaar
ergens heen waar de natuur nog relatief herstelbaar was.
Te nat voor vuur maar droog genoeg om lang
te bivakkeren. Te voet naar het Siberische geluk
op nukkige Hollandse rede, tijdens regen,
tijdens een mandala tekendag in het buurthuis,
voor bejaarden – geeft weliswaar het antwoord
op ons klimaatvraagstuk niet,
maar doet de natuur ook geen schade.

Of het natuurlijk was, is een tweede,
maar cyclisch gezien hield het huwelijk stand;
een solide gebouw door vastgoedboys geprezen
en toch werd het tijd om sloop te gaan vrezen,
omdat de gemiddelde grondprijs van gezondheidszorg,
als ook de kubieke inhoudsprijs van liefde
drastisch was gestegen. Het werd dus tijd
het huwelijk lucratief te gaan ontknopen
en alles prijzig te verkopen aan een aangetoond malloot;
geen grauwe staar maar klip en klaar
de ecologische contanten voor een solide vereffenaar
vergaren. En dan?
Zeilen over de baren, onder een aangepast program
dat eerlijk recht doet aan de dreigende gevaren.

© 2018 Adrie Krijgsman

Raymond ten Berge overleden


Deze week is in Assen Raymond ter Berge op 79-jarige leeftijd overleden. Ik kende hem van ongeveer twintig jaar geleden, van een poëzieproject bij DeFKa. Daarna had ik hem jaren niet gezien en de afgelopen paar jaar weer wel, voornamelijk op de terrassen bij De Koppelpaarden en Lodewijk Napoleon, waar hij regelmatig een wit wijntje dronk. Niet slechts genietend, maar echt savourerend.
Voor mij was Raymond een markante en aimabele Assenaar. Niet een die bij De Wereld Draait Door Assen ‘op de kaart’ zette, een beroemd Rotary-lid was of ging hardlopen voor KiKa. Als niet-schreeuwer kwam hij daardoor vrijwel nooit, of helemaal nooit in de publiciteit.
Raymond was hoofdredacteur van Schoon Schip, voor zover ik weet het enige literaire blad dat in Assen ooit geproduceerd is. En dit jaar was de 25e jaargang. Toch een aardige prestatie, zou ik denken.
Naast poëzie werd het blad grotendeels gevuld met stukken die Raymond zelf schreef over Drenthe in relatie tot de Vikingen en ook de Egyptische en Griekse mythologie. Voor mij was dat volslagen nonsens, maar ja, ik houd weer wél van gewaagde theorieën. Mits goed onderbouwd. En daar schortte het bij Raymond naar mijn maatstaven wel aan. Ik zag het dan ook beslist niet als wetenschap, maar als fictie was het wel leuk. Ook hebben een flink aantal Assenaren, waaronder ikzelf, in Schoon Schip gepubliceerd.
Nee, Raymond was niet wereldschokkend. Wel markant. En het zijn juist die markante types die het leven aangenaam maken. Dank daarvoor Raymond.