HERFSTSONATE

gisteren op een terras
vandaag door najaarsgras en struikgewas

herinnerd aan Charlotte
uit de herfstsonate van Bergman

wandelend langs warme
raatakkers en tumuli
langs bramen die op Klimawandel
al verdroogd zijn voor ze rijpen

herfstvertering
drijfmest
kutmuskieten zoemend in de late rozen
tussen het lover

wat tover jij hier?

ik schrijf gedichten
voor mijn plezier

oké wij laten u begaan
maar ter voorkoming van gezeik
toch liever buiten ons bereik

want steeds die verdroomde afwezige lieden
die verrieden dat zij hier …

ik blijf hier echt niet hangen
bij een verstoorde prelude in A mineur
en beluister de herfst dan liever thuis
achter mijn eigen deur

Ronald Hünneman over hedonisme

Vanavond was ik aanwezig in Podium Zuidhaege in Assen bij de lezing van filosoof Ronald Hünneman over hedonisme.
“Wat hedonisten gemeenschappelijk hebben is dat ze denken dat het leven geen zin krijgt door een goddelijke verordening of door abstracte principes.”

De vraag naar de zin van het leven lijkt me zo zachtjesaan wel beantwoord en is in mijn context niet interessant meer.

Abstracte principes daarentegen wel, omdat ik ergens een discrepantie bespeur tussen het kleine(re) familiaire en provincialistische groepsdenken in combinatie met een meer figuratieve kunstopvatting en de wat mondialere wil om de wereld te veranderen/verbeteren in samenhang met de waardering van abstractie in denken en ook kunst.

Hünneman schonk nogal veel aandacht aan Michel Onfray, die zich als hedonist in een anarchistische traditie plaatst.
Iedereen mag natuurlijk hedonist zijn, maar op mij kwam het nogal ‘kleintjes’ over. En ja hoor, ik wil ook best een beetje hedonist zijn met lekker eten en een lekker wijntje, maar het is mij nogal aan de beperkte kant, terwijl het anarchisme toch meestal ook wel verder kijkt dan het dagelijks genot hier en nu.

Ik lees liever Heidegger en Kant dan Onfray en kauw me liever het rampetam op een bruine boterham met kaas dan dat ik een McFlurry eet. Ieder zijn meug.

Wel vond ik de lezing … laat ik zeggen publieksvriendelijk. Het woord populistisch drong zich op maar dat heeft weer teveel andere connotaties. Onderhoudend. Niet te moeilijk. Veel zaken die het publiek graag hoort over kinderen en naaste omgeving, lekker eten en seks.

Zelf waag ik me straks voor het slapen gaan weer lekker aan die sikkeneurige Schopenhauer (maar wel een goede stylist!)

Organisatie De Verdieping.

onzeker gebied

Mijn nieuwe bundel ‘onzeker gebied’ is binnen. Bij mij te bestellen voor € 10,- incl. verzendkosten.

Hier is de gratis digitale versie te lezen:

Vriend en collega-dichter Egbert Hovenkamp II schreef over deze bundel:

“Dit is het vierde gebied (na “schraal grondgebied”, “verwoord gebied” en “ongerieflijk gebied”) waarin Adrie je meeneemt op een reis waar binnen buiten is, waar kennen weten is. Je zit naast hem en kijkt, je zit naast hem en luistert. Wat hij ziet zie je met hem mee. Hij weeft er mythologische figuren doorheen uit een oudheid die zich ongedwongen naar nu verplaatst.
Het is poëzie die leeft, levendig is en mijmert, mijmert in stilte, mijmert met een glimlach ook. Het is sprekende poëzie die aan- en uitspreekt. Om in te nemen. Om door te slikken.
Het is een gebied waar geleefd wordt en Adrie tekende dat als poëzie op, eigenzinnig en in onzekerheid gedrenkt. Waardevolle poëzie. Het moet gezegd en dat doe ik.”

Mannes – beeld station Assen

Vandaag is Mannes op het stationsplein van Assen geplaatst, al wordt hij pas op dierendag ons officiële stadsicoon.

Als altijd zijn de meningen verdeeld en op social media vinden we naast alle superlatieven ook wat kritiek. Tegenstanders vinden dat het beeld van Nio en Serafijn niet bij Assen zou passen. Ik ben het daar niet mee eens. Het is een prachtig, zij het wat prijzig decoratief beeld – gelukkig geen kunst, want daar heeft de gemiddelde Assenaar niets mee – dat met veel vakmanschap gefabriceerd lijkt te zijn.

Het is ook een realistisch beeld, (Noordelijk) realisme dat in Assen toch altijd hoogtij viert. Niet abstract of in hoge mate geabstraheerd, want ook daar heeft de gemiddelde Assenaar niets mee. Het moet herkenbaar zijn. En dat is het. Gewoon, niks buitenissigs, herkenbaar en als icoon hopelijk ook nuttig.
En nee, het is niet vernieuwend en je hoeft er niet bij na te denken. Het is wat het is, zoals het in Assen altijd geweest is.

Of de hier wonende of bezoekende moslims (Iraanse ambassadeur b.v.) aan de bakermat van de beschaving in het Drents Museum er ook zo blij mee zijn … ach, daar heeft de gemiddelde Assenaar niets mee.

Het beeld past uitstekend bij de stationsrestauratie, die ook hier de Huiskamer heet. Lekker gezellig, lekker gewoon. Goed passend ook bij familiestad Assen.

Ook is het beeld duurzaam. Tegenwoordig een must. Het beeld gaat, mits de werkster het elke week in de teakolie zet, langer mee dan een levende hond. En Mannes eet niet, schijt niet en vervuilt derhalve niet.

Dat de opdrachtverlening niet helemaal vlekkeloos verlopen is, ach … past ook wel bij Assen.

Of ik het zelf een interessant beeld vind? Nee.
Of ikzelf bij Assen pas? In cultureel opzicht, nee!

(foto Bert Visser, Asser Courant)

Nieuwe bundel in aantocht

In het najaar zal er weer een z.g. ‘gebiedsbundel’ van mij verschijnen. Inmiddels de vierde. Deze bundels zijn geïnspireerd op reizen naar voornamelijk Noorwegen.

Eén van de gedichten uit de nieuwe bundel:

VERBINDING

de rotsen worden donker
onder het avondgebed
in de staafkerk

waar buiten in het houtsnijwerk
Nidhogg nog altijd aan Yggdrasil knaagt

en ik in strijklicht
deuvels in de gaten sla
en zwaluwstaarten dicht
om woorden te verbinden

nooit sloeg men in de kerk
de spijker op de kop
denk ik gemoedereerd

de zilverberken steken allengs scherper af
tegen de streken vers geteerde lucht

terwijl het landschap
minzaam in duisternis wegzinkt

en in de venijnboom
onder Vidofnirs adelaarsvleugels
een koele avondzucht
nog een slaapliedje zingt

Liggend Naakt (een gedicht)

Na tien jaar reviseren (nee, geen 24/7) heb ik besloten dat het gedicht Liggend Naakt, Een provinciestad in het landschap, maar eens af moet zijn.

Lang geleden heb ik Assen eens een verlegen tutje genoemd. Een beetje liefkozend eigenlijk, maar niet zonder kritiek. Zo’n tutje dat zich niet van eigen schoonheid en capaciteiten bewust is. En al begint ze inmiddels al volwassener te worden, ze is nog teveel aan het traditioneel vertrouwde ouderlijk huis gekluisterd. Ook heb ik me gerealiseerd dat Assen naast het verlegen tutje, ook een machostad is, een garnizoensstad gericht op competitieve sport, auto’s en snelle motoren.

In het gedicht Liggend Naakt (182 pag.) zijn historie, liefde en kritiek op vele manieren doorweven. Ik spreek erin over Assen, maar ook over andere items en Assen spreekt ook over mij. Het is een poging tot het weergeven van een gevoel dat Assen bij mij opwekt. En dat is vooral een haatliefde verhouding.
De online pdf versie is te lezen, of naar wens gratis te downloaden via deze link

Nationaal hitteplan

Nationaal hitteplan

vandaag steek ik mijn middelvinger op
naar vrienden bij de verslavingszorg
want eindelijk val ik onder een doelgroep
die van staatswege moet drinken

dus straks maar lekker
glaasjes klinken in de schaduw op het terras
en niet te dik gekleed natuurlijk
rustig lopend ook, want sowieso
met al het vrouwenbloot op straat
smelt ik als bijenwas
nog ver voor ik de korf verlaat

terwijl ik steeds maar denk
dat suikerberg en zijn bevriende koekjesvreters
alsook de camera’s her en der
mij constant in de smiezen houden
wordt nu mijn medemens gevraagd
wat meer dan anders over mij te waken
en mij van zonnesteek of flauwte
zo mogelijk zien te weerhouden

eindelijk fijn een bejaarde te zijn
want toen ik in mijn jeugd
nog weleens in de tropen bivakkeerde
was er geen sprake van een hitteplan
werd je nog niet geremd door overheidsdictaten
met alle risico’s van dien
en gewoon aan je hittelot overgelaten

Orit Shimoni en Martin van de Vrugt

Vorige week ben ik drie maal bij een optreden van Orit Shimoni en Martin van de Vrugt aanwezig geweest en heb bij twee van de optredens ook gedichten mogen voordragen.
Hopelijk volgend jaar weer, als Orit op haar ‘never ending tour’ Nederland weer aandoet.

Look, ma, I'm on T.V. in Friesland! Chatting and performing "Where to Begin" from the new album "Lost and Found on the Road to Nowhere." with Martin Van de Vrugt! Thank you to Willem Waldpyk for hosting us so graciously!

Geplaatst door Orit Shimoni op dinsdag 5 juni 2018