Kunst aan de Vaart Assen

De vijftiende editie van Kunst aan de Vaart in Assen, op 10 en 11 september 2022, zit er weer op. Ik heb zes keer enkele gedichten voordragen (3 keer per dag), samen met Deborah Tolk, Berti (gitaar), René Alberts en Henk Dillerop – als collectief handelend onder de naam: B-HARD.
Het was een fantastisch weekend, met een geweldige onderlinge sfeer, met mooie dingen, veel complimenten en uitstekende verzorging door onze gastvrouw wiens tuin wij mochten gebruiken.

Mijn (thematische) bijdrage, geschreven vanuit het perspectief van een tweedehands personenweegschaal:

EEN ZAAK VAN GEWICHT

Schommelend had ik een zeereis doorstaan.
Ik werd ik aan land gebracht en na een autorit,
met overdreven flauwekul, door de bewoonster
van het huis van mijn verpakkingsdoos ontdaan.

Daar stond ik dan, als vormgegeven onbenul,
mijn pootjes op een kille tegelvloer gezet,
dertig bij dertig tussen de voegen, grijsgevuld,
de wijzer van mijn kiloteller netjes op de nul.

Vermengd met de geuren van shampoo en zeep
schalde verbaal een krul van de juf door de ruimte,
die plots een mythisch vleugje frisheid openbaarde
en ook een hygiënische begoocheling der dingen.

Na een sprong in de tijd stapt de vrouw des huizes,
mijn eigenaresse, zingend op mijn helderwit plateau,
de teller gaat naar net onder de zestig
en dat ontlokt aan mij een ongehoord “chapeau!”

Ik zie haar blote kuiten. Onder haar dunne nachthemd
gloort in het halfduister de ongekuiste oorsprong
van de wereld, het door Courbet geschilderde begeren,
die mijn metalen huid doet condenseren.

Dan springt de heer des huizes hitsig op mijn rug,
verruïneert met zijn te hoog gewicht mijn ego.
Mijn wijzerplaat roteert, als een verdwaasde hond
die in zijn eigen staart bijt, krankzinnig in het rond.

Ik zak door mijn pootjes, ben zwaar gewond
en met een laatste krakende kramp van ingebouwde veer
slaat even wild mijn wijzer heen en weer.
Ik word de dag daarop als afgedankt metaal

in een container aan de afvalstraat gesmeten.
Dankzij het overeten van de lompe heer des huizes
draag ik zo, veel te vroeg versleten, nog ongewild
mijn steentje bij aan de recycle-maatschappij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *