21 - 02 - 2017

First Aid Kit


First Aid Kit. Het album The Lyon’s Roar, of bijvoorbeeld het nummer Wolf, beide uit 2012, kan ik eindeloos herhaald beluisteren.
Zonder twijfel is het lekkere muziek, de nummers zitten goed in elkaar en de stemmen zijn zuiver. Maar toch is er de waaromvraag. Is het de wat slepende voortgang van de nummers? Het gewiekste echootje dat achter de stemmen zit?
Ik ben er nog niet uit. Wonderlijk genoeg roept het vage herinneringen op aan lege landschappen en mooie jonge vrouwen. Sirenenzang? En steeds neig ik het te zoeken in het verre verleden, zo’n 50 jaar terug, tijdens een vakantie met een geliefde op de Hardangervidda in Noorwegen, toen nog vele malen onbegaanbaarder en leger dan vandaag de dag.
Bergen, lege vlakten, steen en sneeuwresten. Geen mooi weer, geen slecht weer. Wel koud. Grijze luchten. Allemaal wat nikserig eigenlijk, maar ik houd wel van dat wat grijzige niks. Een grijze nikserigheid, die toen overigens ruimschoots werd gecompenseerd door mijn warme, kleurige vriendin.
Samen in een lege, haast post-apocalyptische wereld, in een hiernamaals in het (toenmalige) heden. Wat dat ook moge zijn. Ik kan me er geen reële voorstelling bij maken. Ook de geschetste dekt de lading totaal niet.
Er zit niet anders op dan blijven luisteren en hopen dat … Ooit! Ergens waar het stil en verlaten is en waar vanuit een mistige leegte een bloedmooie sirene op mij toe komt lopen. Zoiets. Al is het dan weer de vraag of ik daarop wel zit te wachten.
“Wayward winds, the voice that sings of a forgotten land …” (Wolf 2012)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *